Zdzisław Wojciech Samsonowicz

inżynier mechanik
30.07.1923 31.12.2020 Dębica

Biografia

Zdzisław Wojciech Samsonowicz urodził się 30 lipca 1923 r. w Dębicy. W czasie II wojny światowej w stopniu kapitana służył w Armii Krajowej pod pseudonimem Orski. Po likwidacji szkół gimnazjalnych w 1939 r. podjął pracę jako mechanik samochodowy.

5 lipca 1945 r. zdał maturę, a następnie, najpierw w Gliwicach, gdzie studiował jego brat, pojechał do Wrocławia. Dołączył do Straży Akademickiej Uniwersytetu i wkrótce stał się jednym z założycieli Akademickiego Związku Sportowego.

W sierpniu 1945 r. był jednym z 12 założycieli Straży Akademickiej Politechniki Wrocławskiej, która zabezpieczała mienie i odbudowywała kampus z wojennych zniszczeń. Z Politechniki Wrocławskiej był związany od 1945 r., najpierw jako szef transportu; dzięki kwalifikacjom mechanika samochodowego przyczynił się do zwiększenia liczby czynnych pojazdów, co przyspieszyło remont uczelni. Później pracował jako kierownik Sekcji Motorowej AZS, a w końcu podjął studia jako jeden z pierwszych powojennych studentów. Na początku pierwszego roku studiów został zastępcą asystenta, a po uzyskaniu dyplomu w 1950 r. objął etat asystenta.

W latach 1959–1965 współpracował z Kliniką Kardiochirurgii Akademii Medycznej we Wrocławiu przy projekcie sztucznego serca z przeznaczeniem do eksperymentalnych zabiegów na zwierzętach. Przy jego udziale odbyła się we Wrocławiu pierwsza polska operacja na otwartym sercu w krążeniu pozaustrojowym. W 1966 r. za zasługi w rozwoju tej dziedzinie medycyny otrzymał nagrodę Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej, a także został uznany za jednego z trzech najbardziej zasłużonych perfuzjonistów w Europie.

Przez całą karierę naukową był związany z Wydziałem Mechanicznym Politechniki Wrocławskiej. Stopień doktora otrzymał w 1961 r., a cztery lata później uzyskał habilitację. Od 1972 r. pracował na stanowisku profesora na Wydziale Mechanicznym PW. Pełnił m.in. funkcje prodziekana Wydziału Mechanicznego, kierownika Zakładu Mechanizacji Automatyzacji Odlewnictwa i Zakładu Odlewnictwa (był jego współorganizatorem) i zastępcy dyrektora Instytutu Technologii Budowy Maszyn, a także przewodniczącego Komisji ds. Programów Nauczania, Komisji ds. Nadawania Tytułów Naukowych i członka Komisji ds. Przewodów Doktorskich. Tytuł profesora zwyczajnego otrzymał w 1986 r.

Autor 27 patentów, 270 prac naukowych, 17 podręczników i skryptów, promotor 11 doktorów, opiekun 2 habilitacji i recenzent 8 wniosków o tytuł profesora. Członek Oddziału Wrocławskiego Komisji Budownictwa i Mechaniki Polskiej Akademii Nauko raz Komisji Metalurgii i Odlewnictwa Polskiej Akademii Nauk, Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, Stowarzyszenia Technicznego Odlewników Polskich (STOP), Naczelnej Organizacji Technicznej (NOT) i Comité Intern. Ass. Techniques Fonderie (CIAFT). Doktor honoris causa Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie (2010), honorowy profesor Politechniki Wrocławskiej (2018).

Zmarł 31 grudnia 2020 r. Został pochowany na Cmentarzu Świętej Rodziny we Wrocławiu.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Współzałożyciel Straży Akademickiej Politechniki Wrocławskiej (1945)
Udział w pierwszej polskiej operacji na otwartym sercu z krążeniem pozaustrojowym
Autor 27 patentów i 270 prac naukowych
Profesor zwyczajny Politechniki Wrocławskiej (1986)
Doktor honoris causa AGH w Krakowie (2010) oraz honorowy profesor PW (2018)

Ciekawostki

Był jednym z 12 założycieli Straży Akademickiej Politechniki Wrocławskiej (1945).
Przy jego udziale odbyła się pierwsza polska operacja na otwartym sercu w krążeniu pozaustrojowym.
Otrzymał tytuł Weterana Walk o Wolność i Niepodległość Ojczyzny w 2001.

Udostępnij