Zdzisław Wojciech Samsonowicz
Biografia
Zdzisław Wojciech Samsonowicz urodził się 30 lipca 1923 r. w Dębicy. W czasie II wojny światowej w stopniu kapitana służył w Armii Krajowej pod pseudonimem Orski. Po likwidacji szkół gimnazjalnych w 1939 r. podjął pracę jako mechanik samochodowy.
5 lipca 1945 r. zdał maturę, a następnie, najpierw w Gliwicach, gdzie studiował jego brat, pojechał do Wrocławia. Dołączył do Straży Akademickiej Uniwersytetu i wkrótce stał się jednym z założycieli Akademickiego Związku Sportowego.
W sierpniu 1945 r. był jednym z 12 założycieli Straży Akademickiej Politechniki Wrocławskiej, która zabezpieczała mienie i odbudowywała kampus z wojennych zniszczeń. Z Politechniki Wrocławskiej był związany od 1945 r., najpierw jako szef transportu; dzięki kwalifikacjom mechanika samochodowego przyczynił się do zwiększenia liczby czynnych pojazdów, co przyspieszyło remont uczelni. Później pracował jako kierownik Sekcji Motorowej AZS, a w końcu podjął studia jako jeden z pierwszych powojennych studentów. Na początku pierwszego roku studiów został zastępcą asystenta, a po uzyskaniu dyplomu w 1950 r. objął etat asystenta.
W latach 1959–1965 współpracował z Kliniką Kardiochirurgii Akademii Medycznej we Wrocławiu przy projekcie sztucznego serca z przeznaczeniem do eksperymentalnych zabiegów na zwierzętach. Przy jego udziale odbyła się we Wrocławiu pierwsza polska operacja na otwartym sercu w krążeniu pozaustrojowym. W 1966 r. za zasługi w rozwoju tej dziedzinie medycyny otrzymał nagrodę Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej, a także został uznany za jednego z trzech najbardziej zasłużonych perfuzjonistów w Europie.
Przez całą karierę naukową był związany z Wydziałem Mechanicznym Politechniki Wrocławskiej. Stopień doktora otrzymał w 1961 r., a cztery lata później uzyskał habilitację. Od 1972 r. pracował na stanowisku profesora na Wydziale Mechanicznym PW. Pełnił m.in. funkcje prodziekana Wydziału Mechanicznego, kierownika Zakładu Mechanizacji Automatyzacji Odlewnictwa i Zakładu Odlewnictwa (był jego współorganizatorem) i zastępcy dyrektora Instytutu Technologii Budowy Maszyn, a także przewodniczącego Komisji ds. Programów Nauczania, Komisji ds. Nadawania Tytułów Naukowych i członka Komisji ds. Przewodów Doktorskich. Tytuł profesora zwyczajnego otrzymał w 1986 r.
Autor 27 patentów, 270 prac naukowych, 17 podręczników i skryptów, promotor 11 doktorów, opiekun 2 habilitacji i recenzent 8 wniosków o tytuł profesora. Członek Oddziału Wrocławskiego Komisji Budownictwa i Mechaniki Polskiej Akademii Nauko raz Komisji Metalurgii i Odlewnictwa Polskiej Akademii Nauk, Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, Stowarzyszenia Technicznego Odlewników Polskich (STOP), Naczelnej Organizacji Technicznej (NOT) i Comité Intern. Ass. Techniques Fonderie (CIAFT). Doktor honoris causa Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie (2010), honorowy profesor Politechniki Wrocławskiej (2018).
Zmarł 31 grudnia 2020 r. Został pochowany na Cmentarzu Świętej Rodziny we Wrocławiu.